Review | K-OTIC - Blacklist


   ขอนอกกระแสนิดนึง โอเค้ ได้ข่าว Kamikaze ครบรอบสิบปีแล้ว ยินดีด้วยยย
เราก็คนนึงแหละที่อาศัยอยู่ในวงโคจรของยุคนั้น (รุ่นแรก ย้ำว่ารุ่นแรก) แล้วตอนนั้นยังไม่ได้มีความคิดแยกแยะเกี่ยวกับการฟังเพลงเท่าไหร่ด้วย รู้จักแค่คำว่า "เพราะ" กับ "ไม่เพราะ" แค่นั้น วัยก็กำลังพอเหมาะพอเจาะ พอเจอแนวนี้เข้าไปแล้วมันจะชอบก็ได้ หรือจะเกลียดมันก็ make sense อยู่ ("มันไม่ใช่แนวววว อ่ะครับ กิ๊กก๊อก" - จากชาวร็อคท่านหนึ่ง)
จะชอบไม่ชอบคุณก็ต้องยอมรับแหละว่าพวกเขาเข้ามาเปลี่ยนเกมไปมากแค่ไหน ถึงจะเป็นช่วงสั้นๆ แต่มันยังมีอารมณ์บางอย่างที่ถูกทิ้งเอาไว้เหมือนเป็นอารมณ์ค้างคาที่ยังรู้สึกได้เวลาได้ฟังเพลงใหม่ๆ เป็นวัฒนธรรมย่อยที่ถูกจดจำอยู่ในหน้าหนึึ่งของวงการเพลงไทย อย่างน้อยก็ยึดวิทยุ ทีวีไปช่วงนึงล่ะ ต้องขอบคุณผู้ใหญ่บางคนตอนนั้นด้วยที่พอมีวิสัยทัศน์คิดทำอะไรแบบนี้เป็นอยู่บ้าง
จำได้ว่าช่วงนั้นก็พยายามติดตามอยู่นะ แต่เราก็รู้จักเปิดเป็นแค่ Youtube Exteen อะไรพวกนี้ พอได้ตามกระแสกับชาวบ้านเขาบ้าง ตอนแรกคิดว่าเป็นค่ายเล็กๆ พยายามแปลกใหม่เอาใจวัยรุ่น ผลงานเน้นซิงเกิ้ลไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่พอไปอ่านกระทู้ที่แฟนๆ เขารำลึกผลงานของทั้งค่ายแล้ว โอ่โห้ เราพลาดอะไรไปเยอะเลย ว่างๆ คงต้องลองย้อนฟังดู
ศิลปินที่พอจำได้ก็มี หวาย โฟร์มด เนโกะจัมป์ พายุ บลาๆ เพลงฮิตได้ยินผ่านหูพอฮึมฮัมตามได้ก็มีเยอะเช่นกัน เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละ
แต่ที่พอเข้าตาทั้งงานเพลงและเอกลักษณ์จริงๆ หน่อยก็จะมีสามสาว FFK แล้วก็ นี่เลย บอยแบนด์ในตำนาน K-OTIC ซึ่งทุกวันนี้ถึงจะใช้เวลานึกนิดนึงก็พบว่ายังจำชื่อได้ทุกคนนะ
เลยตั้งใจจะมาพูดถึงอัลบั้มนึงที่คิดว่าน่าจดจำสำหรับเราที่สุด 'Blacklist' งานชุดที่สองหรือสามนี่แหละ ของพวกเขา รู้สึกจะเป็นช่วงที่แพลนต่างๆ ของกามิกาเซ่เริ่มลงตัวในตลาดเพลง ศิลปินที่พยายามดันตั้งแต่เริ่มก็มีจุดยืนของตัวเองในสายตาคนทั่วไปละ
เช่นเดียวกับอัลบั้มนี้ก็เป็นความลงตัวของวงเหมือนกัน สำหรับเราแล้วงานชิ้นนี้มันถูกวางอยู่ระหว่างการเริ่มต้นด้วย J-Pop จี๊ดจ๊าดแสบสันตามคอนเซ็ปเดิมของค่าย กับการเปลี่ยนผ่านของ K-Pop สมัยใหม่ที่ เอ่อ ดูรกหูรกตาน้อยกว่า อันนี้เป็นเรื่องของภาพลักษณ์ ซึ่งก็ช่างมันเถ๊อะ
มันสำคัญที่ผมชอบไอเดียกับโปรดัคชั่นช่วงนั้นจริงๆ บรรกากาศโดยรวมของเพลง ให้อารมณ์วัยรุ่นที่ไม่ถึงกับปัญญาอ่อน อารมณ์ผู้ใหญ่ที่ไม่แก่เกินทำตัวน่ารักได้ แน่นอนว่ามันยังมีโปรดัคชั่นโหลๆ กับเนื้อเพลงสิ้นคิดที่ยังติดมากับอัลบั้มชุดแรกให้เรายี้กันอยู่บ้าง แบบเพลงแรก Blacklist หรือ ร้ายแต่รัก คือความพยายามสร้างธีมวัยรุ่นแหกคอกของค่ายนี้ทำให้ผมกุมหัวหนักมาก
แต่ต่อจากนั้นแล้ว ถึงจะยังวนเวียนอยู่กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่การออกแบบรูปแบบเพลงทำให้มันไม่เลี่ยนจนเกินทน (เหมือนส่วนมากของค่ายนี้) ทั้งเพลงเร็วก็พลิกแพลงแปลกใหม่ ทั้งเพลงช้าอาร์แอนด์บีก็นิ่มนวลใจ มันให้ความรู้สึกท้าทายกว่า ดราม่ามากกว่าที่จะโฟกัสอยู่กับเนื้อหาอย่างเดียว
เห็นได้เลยว่าโปรดิวเซอร์น่าจะช่ำชองทางนี้อยู่พอสมควร การเล่นสนุกเครื่องสายกับโน๊ตสูงทำนองป๊อปในเพลงที่เขาทำ ทำให้เราปล่อยอารมณ์ตามจังหวะได้เพลิดเพลินมาก อาจจะมีบางส่วนที่มักง่ายหรือเล่นใหญ่เกินไปบ้าง แต่ความเรียบง่าย สั้นกระชับของดีไซน์อัลบั้มนั้นยังในเกณฑ์ที่โอเค ไม่หลุดโลกเละเทะเหมือนอัลบั้มอื่น สามารถเหมารวมความรู้สึกสดใส อ่อนไหว อวดดี เป็นสเน่ห์ของการเป็นวัยรุ่นสมัยนั้นเอาไว้ได้เกือบทั้งหมด

เพลงที่ชอบ : แค่เธอสงสัย, แฟนใหม่, ไร้เดียงสา


K-OTIC : Blacklist (2012)
Kamikaze
By Jitrpanu Palarit 09/08/2017


การโต้แย้งเพื่อให้รู้ความจริงเป็นสิ่งที่ดี เถียงเราได้เลยนะ

Latest
Previous
Next Post »