Review | Post Malone - Stoney


      โพส มาโลวววว์น หรือชื่อจริง Austin Richard Post นักร้อง นักแต่งเพลง แรปเปอร์จากเท็กซัส ปล่อยอัลบั้มตามสัญญาตามหลังมิกซ์เทปที่เสียงตอบรับค่อนข้างดี August 26th ซึ่งชื่อมิกซ์เทปนี้ทีแรกตั้งใจจะให้เป็นวันกำหนดปล่อยอัลบั้มเต็ม (26 สิงหาคม) แต่ด้วยปัญหากับค่ายเพลงทำให้วันปล่อยอัลบั้มจริงดีเลย์ไป เฟลไป แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถึงอย่างไรอัลบั้มก็ได้รับความนิยมอย่างกว้างขวาง อัลบั้มนำด้วยซิงเกิลฮิต White Iverson ที่เป็นเพลงแจ้งเกิดที่ขุดเขาขึ้นมาจาก Soundcloud นู่นเลย ครั้งแรกที่ได้ฟังเพลงนี้ก็รู้ทันทีว่าจะเป็นสิ่งที่ถูกจริตอเมริกันชนในทษวรรษ นี้แน่ๆ โดยเฉพาะวัยรุ่น วัยเรียน วัยกำลังเล่นบาส ฝักใฝ่ชื่อเสียงเงินทอง เสียงเอื่อยๆ ปล่อยไปกับบีทแทร็ปหนักๆ แต่ด้วยเสียงคีย์กลางไปสูงของบีทและของโพสเองที่เป็นการกึ่งแร็พและการร้อง สร้างอารมณ์พริ้มแบบไม่ต้องคิดอะไร ด้วยเนื้อหาแสดงความมีความมากความชิลของคนรวย แต่ด้วยอารมณ์เพลง ทำให้มันเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตรงนี้มันเหมือนเป็นรัศมีแผ่ออกมาจากตัวโพสเองเหมือนกัน หลายคนได้ยินเพลงนั้นครั้งแรกจะคิดว่าเป็นแรปเปอร์ผิวสีเสียงแหลมตัวเล็กมาโม้เรื่องรวยๆ อีก แต่ไม่ใช่ ความประทับใจแรกที่เห็นโพส มาโลนเป็นคนผิวขาว ใส่ชุดขาว อยู่บนโรลส์ รอยซ์สีขาว (ลูกบาสมันยังขาวเลย) มันจ้าซะเหลือเกิน รู้สึกว่าขนาดไอ้หมอนี่ยังมีชีวิตแบบนั้นได้ มันสร้างความรู้สึกให้คนฟังรู้สึกสัมพันธ์ ผูกพันกับเพลง รู้สึกว่าชอบเพลงนี้ หรือชอบไอ้หมอนี้ก็ไม่เสียหายนะ เป็นความรู้สึกที่เข้ามาง่ายกว่าแรปเปอร์ทั่วไปเสียอีก แต่ยังมีเรื่องเกี่ยวกับโพสที่คุณควรรู้ ที่อาจทำให้คุณชอบเขามากขึ้น หรือมองเขาเปลี่ยนไปบ้าง มันสำคัญกับการเข้าใจแนวทางศิลปินของ Post Malone และเข้าใจอัลบั้ม Stoney ชิ้นนี้มากขึ้นไปอีก

      
       ครับ ไอ้นี่แหละ Post Malone คนเดียวกัน แต่เป็นหลายปีก่อน นี่เป็นตัวตนหลักของโพสซึ่งเขาก็บอกมาตลอดนั่นแหละว่าอิทธิพลของเขาแรกเริ่มมาจากบ้านเกิด จากครอบครัวเติบโตขึ้นมากับดนตรี แต่เป็นดนตรีที่เป็นตะวันตก คันทรี่คาวบอย หัวใจอคูสติค เขาเคยอยู่วงร็อค พังค์ เขายังเคยบอกว่าช่วงท้ายของชีวิตเขาจะออกไปเป็นศิลปินโฟล์คซ็อง เคยบอกเป็นนัยว่าเขาจะไม่ยึดอยู่กับแนวทางเดิมๆ และอัลบั้มนี้อาจเป็นอัลบั้มฮิพฮอพสุดท้ายแล้วอีกด้วย เรียกได้ว่าเป็นคนของวัฒนธรรม อเมริกันแท้ๆ เขายังชอบบาสเก็ตบอลควบคู่ไปกับอเมริกันฟุตบอลด้วย....นอกเรื่องละ ที่จะบอกคือ จากสาระข้างต้น คุณจะเข้าใจมากขึ้นว่าทำไมเพลงในอัลบั้มนี้ แม้จะเหมือนแทร็ปแร็พทั่วไป ทำไมมันถึงมีโครงสร้าง มีกลิ่นอายและจิตวิญญาณที่มันไม่ใช่ฮิพฮอพอยู่ด้วย ความรู้สึกที่ปล่อยใจไปตามกระแสชีวิต เกือบจะเพื่อชีวิตแบบแร็พๆ อย่างเพลงแรก Broken Whiskey Glass ,Go Flex หรืออีกหลายเพลง ที่เน้นเสียงเครื่องสายทั้งโปร่งและไฟฟ้าอยู่ชัดๆ โพสไม่ได้ปล่อยให้งานเพลงของเขาเป็นแค่การแวะเข้าทำเพลงแร็พขำๆ แล้วออกไป เขาใส่ตัวตนของคนมากความคิดในทางดนตรีเข้าไป เขาร้องได้ เขาแร็พได้ เขาจริงจังและเศร้าได้ หรือจะสบายๆ อาร์แอนด์บีไปเป็นเพื่อนคุณก็ได้ (เพลง Dejavu ก็ดูแหวกๆดี) ถึงอย่างนั้น ถ้ามองในแง่ของอัลบั้มการใส่องค์ประกอบพวกนี้ลงไปของโพสจะดูสะเปะสะปะดั้นด้นไปบ้าง รวมถึงความไม่ค่อยสร้างสรรค์ในการวนลูปแทร็พแร็พโทนเดิมๆ เกินครึ่งอัลบั้ม เหมือน White Iverson หลายๆ เวอร์ชั่นมารวมกัน (ที่อธิบายเพลงนั้นก่อนก็เพราะอย่างนี้แหละ) แต่ไม่ใช่ว่ามันไม่มีจุดหักเหเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย ช่วงยาวของอัลบั้มมีการออกแบบให้เป็นจุดต่ำ ไล่ระดับไปไคล์แมกซ์ อย่างจุดตกต่ำในเพลง I Fall Apart ที่โพสกดเสียงให้เกรี้ยวกราดแบบคนเจ็บปวด และบีทไม่รกหูดูจริงจังกว่าเพลงอื่น จนถึงเพลง Congratulations ต่อด้วย Up There ที่เหมือนโพสจะบอกเราว่าเขาอยากหยุดทุกอย่างไว้ตรงจุดพีคนั้น ผมชอบส่วนนี้นะ สุดท้ายหลังฟังจบก็ไม่ได้รู้สึกประทับใจอะไรมากมาย เข้าใจว่าโพสเขาแค่ทำสิ่งที่เขาอยากทำ และทำได้ในเกณฑ์ที่ดีเลย ถึงจะไม่มาแนวนี้ชีวิตเขาก็คงไม่ต่างไปมาก ได้ลองสร้างชื่อเล็กๆ ไว้ในแร็พเกมแล้ว แต่เส้นทางอื่นก็ไม่เคยปิดไว้สำหรับเขาเช่นกัน คงไม่มีใครไปขวาง และมันก็น่าสนใจ สำหรับผมนะ

เพลงที่ชอบ : I Fall Apart, Up There


Post Malone : Stoney (2016)
Republic
By Jitrpanu 22/07/2017


การโต้แย้งเพื่อให้รู้ความจริงเป็นสิ่งที่ดี เถียงเราได้เลยนะ

Previous
Next Post »