Review | Migos - Culture


     เฮ้ย ผมชอบ Migos นะ ต้องเปิดตัวก่อน เดี๋ยวเห็นเขียนรีวิวสั้นแล้วจะโดนหาว่ารีวิวผ่านๆ ดาดๆ ตามกระแส เพลงเขาดีครับ แต่มันก็ไม่มีอะไรให้บรรยายถึงมากด้วย สามสหาย Quavo Offset Takeoff เขาเฟี้ยวไปเฟี้ยวมาในกระแสมาก็นานแล้ว เพลงฮิตได้ยินกันบ้างเป็นระลอก ๆ ก็ไม่ใช่หน้าใหม่ ที่พัฒนามากับทษวรรษร่วมของแทรปแร็พ มีทั้งช่วงที่มันต่ำตมและช่วงที่ดีที่สุด (คิดว่าตอนนี้) ไม่ได้ติดตามพวกเขามาแต่เริ่ม ไม่ได้คิดตามต่ออย่างจริงจัง มีมิกซ์เทปมากมายและอัลบั้มแรกที่ไม่มีอะไรให้พูดถึงมาก ไม่คิดจะรีวิวแม้แต่น้อย ยอมรับว่ามองข้าม แต่ไม่เคยปฏิเสธว่า Migos กำลังพยายามทำอะไรที่แตกต่างตั้งแต่ต้นด้วยความสามารถของทั้งสามรวมกัน ได้ผลบ้างไม่ได้บ้าง คือพัฒนาการมันชัดเจนมากเลยนะ โดยเฉพาะการนำเสนอ ทั้งที่เป็นเรื่องเดิม โฟลวเดิมซ้ำไปซ้ำมา พูดถึงสุรานารี เสพค้า หรูหรา และความรุนแรงนอกกฎหมายทั้งหลาย ด้วยอัลบั้มที่สองนี่แหละทั้งสามถึงเริ่มนำความเป็นศิลปินที่มีหน้าที่นำเสนอผลงานศิลปะให้มีคุณค่ามากกว่าแค่สร้างแทร็คลิสต์ในผับ แม้แต่เพลงที่ไร้สาระที่สุดยังรู้สึกถึงจิตวิญญาณที่ลงแรงใส่ในเพลง พลังเสียงที่อัดแน่น สัมผัสได้ถึงบรรยากาศความจริงจังมาคุอยู่ในห้องโปรดัคชั่น ทุกอย่างยกระดับแบบดีต่อโสตประสาทขึ้นอย่างมาก เปลี่ยน Migos จากเดิมที่เรานึกภาพยังไม่ค่อยออกเลย หน้าตาเป็นไงนะ มีกี่คน? กลายเป็นตอนนี้เริ่มเปรียบเทียบแล้วว่าชอบคนไหนดีที่สุดในกลุ่ม (ของผม Offset แน่นอน!)

     ที่น่าขำคือก่อนอัลบั้มนี้โปรโมทมันเคยมีข้อถกเถียงเว้ยครับว่าเพลงไหนของ Migos ฮิตสุด ที่คิดว่าจะเป็นวันฮิทวอนเดอร์ของพวกเขา พอ "Bad & Boujee" โผล่มาคือทุกอย่างก่อนหน้านี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย Migos ในช่วงหลังยังได้พัฒนาแนวทางของตัวเองให้มีความเป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มมากขึ้น แยกโฟลวของแต่ละคนเป็นสัดเป็นส่วน แต่ก็มีความสมัครสมานสามัคคี (ทำไมฟังดูน่ารัก5555) เคมีเข้ากันโดยธรรมชาติ ทุกคนทำหน้าที่ตัวเอง ขณะเดียวกันก็คอยสอดรับประสานบาร์กับอีกคนด้วย สกิลการ adlib ให้กันและกันของวงนี้มันเป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบและยากที่จะหาผู้ใดเปรียบ ไม่แปลกใจที่ Donald Glover เคยบอกว่าพวกเขามีอะไรบางอย่างเหมือนบีเทิลส์ในเรื่องของบทบาทของสมาชิกในวง เมื่อตรงนี้ทำได้ดีแล้ว ก็เหลือเรื่องของโปรดัคชั่น Migos เริ่มทิ้งระยะจากรูปแบบที่เน้นการแหกปากกับเบสหนักและสแนร์ ตะแล๊กแต๊กแต๊กอย่างเดียว มาเป็นอะไรที่คุมโทนและมีคลาส ขยายห้องเสียงที่ใส่เครื่องดนตรีมาเพิ่มบรรยากาศให้แตกต่างกันไปตามเพลง สังเกตดูเพลง T-Shirt, Big On Big, Deadz นี่ไปคนละแนวเลย อารมณ์เพลงมีช่วงที่ระทึกบ้าง ลึกลับ ตื่นเต้น รุนแรง อ่อนไหวบ้าง..แต่ก็ยังไม่ใช่ระดับที่เป็นเพื่อนเล่นมึงได้นะ ใจเย็น แต่เลือดก็เย็นนะ ให้เราได้สนุกกับ Migos ในหลาย ๆ มิติมากขึ้นทั้งในตัวเพลงและภาพลักษณ์ของตัวบุคคล เมื่อก่อนผมลำบากใจเสมอถ้าเวลาถามว่าเข้าถึงเพลงพวกนี้ได้ยังไง ตรง ๆ ก็คือชอบไปได้ไงนั่นแหละ ต่อไปก็คงใช้อัลบั้มนี้เป็นตัวอย่างที่ดีเลย ลองคิดดูที่พวกเขาพยายามปรับแนวเพลง และที่พากันออกไปถ่ายเอมวีทั่วโลก แต่งตัวเป็นเอสกิโม คาวบอย ร็อคเกอร์ ใส่สูท ทั้งที่ยังห้อยเพชรแขวนทองแร็พเป็นเจ้าพ่ออยู่อย่างนั้น ตามคอนเซ็ป คือคุณต้องเคารพวัฒนธรรมของตัวเองและผู้อื่น เหมือนสิ่งที่ Migos พยายามทำเพื่อเคารพวัฒนธรรม 'Culture' ของพวกคุณนะ

💗

เพลงที่ชอบ : What the Price, Bad & Boujee, Slippery, T-Shirt, Call Casting, Deadz


Migos : Culture (2017)
Quality Control / 300 / Atlantic
By Jitrpanu 05/06/2017


การโต้แย้งเพื่อให้รู้ความจริงเป็นสิ่งที่ดี เถียงเราได้เลยนะ

Previous
Next Post »